Prawo międzynarodowe

Początki prawnego regulowania mowy nienawiści związane są bez wątpienia ze zbrodniami popełnionymi podczas II wojny światowej, w tym przede wszystkim ze zbrodnią Holocaustu. W utworzonych po wojnie systemach ochrony praw człowieka – w systemie uniwersalnym (ONZ-owskim) i systemie europejskim (systemie Rady Europy), znalazły się zatem regulacje zakazujące głoszenia nienawistnych wypowiedzi, choć nie pojawia się w nich sam termin mowa nienawiści. W wybranych traktatach uwzględniono również formułę „zakazu nadużycia praw). Oznacza ona, że choć dany traktat (konwencja) zawiera np. prawo do wolności wypowiedzi czy zrzeszania się, osoba szerząca rasistowskie hasła bądź starająca się założyć partię neonazistowską, nie może powoływać się na prawa przyznane w takim dokumencie prawa międzynarodowego, ponieważ jej działania/wypowiedzi są sprzeczne z ideami, na których opiera się cała koncepcja ochrony praw człowieka. Do najważniejszych z nich należą dziś:

  • Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (art. 20)
  • Międzynarodowa Konwencja w sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Rasowej (art. 4)
  • Konwencja w sprawie Zapobiegania i Karania Zbrodni Ludobójstwa (art. 3)
  • Europejska Konwencja Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 17 - zakaz nadużycia praw)
  • Karta Praw Podstawowych (art. 54 – zakaz nadużycia praw)
  • Protokół dodatkowy do Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości dotyczący penalizacji czynów o charakterze rasistowskim lub ksenofobicznym popełnionych przy użyciu systemów komputerowych
  • Decyzja ramowa Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych.